To, co najbardziej uwielbiam w dokumencie, to fakt, że tworząc ten rodzaj filmowy, czasem trzeba niewiele więcej, niż czas, dobry pomysł i jako takie umiejętności montażowe, aby stworzyć coś wartościowego i odkrywczego. Właśnie z tych powodów rok temu na Cinergii zachwycili nas Turyści Mateusza Romaszkana i Marty Wójtowicz-Wcisło. Kosztem wyłącznie swojego czasu, stworzyli mocno otrzeźwiający obraz polskiego turysty na egzotycznych wycieczkach. Kompilacja amatorskich nagrań wczasowiczów wystarczyła, aby uświadomić widzowi jak głęboko tkwimy we wtórnym kolonializmie. Out francuskiego debiutanta bazuje na bardzo podobnej konwencji – autor dokumentu zebrał 20 nagrań nastolatków z całego świata, na których ci uwiecznili swój coming out i w latach 2012-2018 wrzucili go do sieci.   Reżyser już na samym początku podkreśla zbawczą rolę Internetu dla mniejszości seksualnych. „Kiedy byłem młody, nie było Internetu” mówi nam otwierająca film plansza tekstowa. Jest to jedno...

          Warszawski Festiwal Filmowy, to wydarzenie, które obfituje w niebywałą wprost ilość seansów filmów, które zapewne nie zostaną pokazanie nigdzie indziej, niż w obiegu festiwalowym. Z dwudziestu dwóch filmów, które mieliśmy okazję zobaczyć na festiwalu, aż jedenaście uznajemy za więcej niż godne uwagi (co chyba najlepiej świadczy o poziomie tegorocznej edycji). Z tej jedenastki tylko jeden z nich jest filmem, który widzowie mieli już okazję zobaczyć w kinach w całej Polsce. Reszta zapewne pojawi się jeszcze tu i ówdzie, może na Cinergii, może na Off Camerze, i zapewne tyle. A szkoda. Każdy z dziesięciu przedstawionych poniżej filmów (z wyłączeniem „7 uczuć), czyli najlepszych naszym zdaniem na 34 WFF, należy uznać za produkcje, które powinny trafić do dystrybucji przynajmniej w kinach studyjnych. A nasze miejsca pierwsze i drugie, mogą mieć, w aktualnym klimacie społeczno-politycznym, nawet pewien potencjał komercyjny. Tak, czy ...

Werdykt jury festiwalowego, to zawsze decyzja, z którą trudno polemizować. Wszak jest to ni mniej, ni więcej, ale uśredniony miernik gustu kilku osób. Zawsze jednak zadajemy sobie pytanie: „Dlaczego?”. Dlaczego ten, a nie inny film zaskarbił sobie sympatię konkretnej grupki ludzi. No właśnie, dlaczego akurat albańska „Delegacja” Bujara Alimaniego wygrała konkurs międzynarodowy na 34 Warszawskim Festiwalu Filmowym? „Delegacja” to przede wszystkim kino kameralne i pod wieloma względami teatralne, nawet jeśli akcja filmu w znacznym stopniu rozgrywa się w plenerach albańskiego interioru. Co w tej oszczędnej, ale   jednocześnie przesiąkniętej symbolizmem opowieści, może zachwycać?  Mamy rok 1990. Komunistyczny reżim osierocony kilka lat wcześniej przez dyktatora Envera Hodżę, powoli chyli się ku upadkowi. Więzień polityczny, profesor Leo, ma stawić się w Tiranie, żeby tam pomóc w negocjacjach, które pozwolą na zmniejszenie izolacji Albanii w Europie. „Delegację” można...